donderdag 30 april 2015

Kirsten alweer 17 jaar


Afgelopen dinsdag was Kirsten jarig en werd ze al weer 17 jaar. Kirsten was met haar verjaardag bij mij, maar aangezien er bij mij nog steeds een ernstig gebrek aan stoelen is, heb ik aan Remco gevraagd of het bij hem gevierd mocht worden. Als het prachtig weer was konden we ook nog lekker buiten zitten. Remco vond dat geen probleem, dus zo gezegd, zo gedaan.

Het enige was, dat ik wel gevraagd had of hij mij met de auto wilde ophalen. Ik heb de afgelopen weken wat penicillinekuren weggewerkt en ik pas eventjes héél erg goed op mijn gezondheid. Een zwikkie kilometers wegfietsen staat even niet bovenaan het menu daarvoor. Ik ben 's ochtends nog even bezig geweest mijn lange broek van het Sancho weekend af te maken en zit uiteindelijk ruim op tijd op mijn bureaustoel te wachten. Het is wel wennen hoor, normaal gesproken ben je druk van alles aan het doen, zit je op je lijstje te kijken of je alles hebt en zet je van alles klaar. Niets van dit alles... complete rust in huize Blok.


Uiteindelijk staat Remco om half drie voor de deur en heeft Kirsten ook meegenomen, want die is uit Zeeland komen waaien waar ze met vriendinnen Koningsnacht en Koningsdag heeft gevierd bij een vriendin (ik vind het nog steeds stom klinken Koningsdag... Koninginnedag bekte toch lekkerder hoor). Het traditionele aardbeienontbijt is dus niet door gegaan, maar gaan we een keertje in het weekend doen. Dat wilde Kirsten toch niet overslaan, slechts uitstellen, hahaha. Er hangen gezellig slingers op... oeps vergeten op de kiek te zetten... Er staat een bos prachtige roosjes op tafel en er zijn VHS banden ergens opgeduikeld in het huis...


Bij binnenkomst is er nog niemand en ik vraag of ik iets kan doen en dat kan ik. Of ik Koffie kan zetten... eh... ja... effe denken hoe het ook al weer zat met de streepjes en de schepjes... Ik pak het schepje en zie dat dit een ander schepje is dan normaal. Ik hoop dus dat het goed gaat. Remco zet het water op en pakt de kop en schotels, de vorkjes en de lepeltjes en zet alles klaar.

Ik zit eerst op de bank gezellig naast mijn schoonzusje en Veronique, die haar babypop héél goed vasthoudt. en daarna hops ik eens naar mijn zus en ga daar heerlijk kwebbelen. Later op de avond verhuis ik naar Ramon. Ik merk dat met het geleende hoortoestel het horen véél makkelijker is, ondanks de hoeveelheid mensen, de drukte en het geluid dat er wordt geproduceerd. Ik hoor niet alles, maar door de stand van mijn toestel te veranderen hoor ik heel goed wat er dichtbij wordt gezegd, en wat er verderop wordt gezegd wordt gedempt. Als ze me nodig hebben dan roepen ze me maar wat harder. Ik merk bij thuiskomst dat ik lang niet zo moe ben als normaal na een drukke middag en avond. Ik ben gewoonweg relaxt... tsjonge... dat wordt nog wat.



Even later worden de banden opgezet om te kijken wat er op staat. Remco is op zoek naar een band van Kirsten en die wordt gevonden... Kijk de snoezige freule terwijl ze lekker in badje gaat. Eerst is ze het met haar plons in het warme water niet eens, maar tien tellen later gaat ze kirren en is het helemaal goed. Er wordt wat ge-oh en ahhh geroepen als de visite haar zo zien. Ook om Ramon zijn peutertaaltje wordt vertederd gekeken. Ramon is daar nog hoogblond en heeft een eigenwijs gestreept petje scheef op zijn bol staan.


Langzaam druppelt de visite naar binnen van allebei de kanten van de familie en dat is héél fijn. Kirsten wilde graag een lekker gezellig vol huis en dat is goed gelukt. Er zijn deze keer nog geen mensen op vakantie, dat is namelijk wel vaak gebeurd, maar ja daar ontkom je niet aan als je soms met je verjaardag in de meivakantie valt.

Remco schenkt de koffie en thee in en zet de taarten klaar en snijdt ze. Daarna kan iedereen een stukje taart uit komen kiezen en dat doet iedereen héél graag. Als ik zo om me heen kijken is iedereen weer gezellig aanwezig, net als bij de verjaardag van Bridget. Even later komt Saskia met haar dochters Niki en Tatum, ze komen niet uit Gouda, dus die zijn wat later. Dennis komt niet, want die moet gewoon werken en om ruim een uur heen en een uur terug te reizen heeft eigenlijk na het werk ook geen nut. En ons gezamenlijk cadeautje hebben we zaterdagavond al gegeven, toen Kirsten even aan kwam wapperen, anders had ze dat cadeautje pas later gekregen.

Kirsten en Bridget zitten lekker naast elkaar te kwekken en te giebelen en blijkbaar zegt Kirsten iets geks waarop Bridget reageert door haar hoofd even door elkaar te schuddelen. Hilariteit bij iedereen.


Kirsten is enorm verwend. Ze heeft een cadeaubon gekregen, armbandje met kettinkje een houten Boedha om op te hangen. Schilderijtjes met Boedha afbeeldingen, een oogmaskertje om lekker te relaxen en daarvoor kan ze lekker maskertjes smeren voor haar huidje. Geurkaarsjes, overschoenen voor als je naar festivals gaat en je je schoenen graag schoon houdt, oortjes heeft ze ook gekregen en geld om een droogpak op te sparen voor bij het zeilen.


Aangezien Kirsten dól is op Engeland en dus ook op London heb ik een poplin stofje gekocht, 1,5m groot en daar mag ze van kiezen wat ik er van maken moet. Het was tijdens haar verjaardag nog niet binnen, dus ik had toen een plaatje op een envelopje geplakt, met daarin een tientje voor bij haar droogpak te leggen, maar vandaag kwam het stofje binnen. Aangezien mijn inkt een beetje héél erg op was, kwam er ook een kreet van verbazing over het stofje toen ze de enveloppe open deed... Dit was GAAF!!! Nou, dat hoor ik graag dat het gaaf is, hahaha.

Ik heb tussendoor nog een keer een pot koffie gezet en even gevraagd of de sterkte oké was. Tante Wil zei dat het wel een behoorlijk straf bakkie was, dus ik doe wat minder koffie in het schepje. Ik hoop dat het dan een lekker bakkie wordt. Ik haal tijdens het doorlopen wat boordjes weg, wie geen koffie meer wil krijgt wat anders (oeps, geschrokken van mijn koffiezetterij). Er wordt door de kinderen van allerlei lekkers uit de ijskast gehaald en op schoteltjes gelegd en op tafel gezet. 


Bij een winkeltje vlak bij mij in Reeuwijk hebben ze snoezige armbandjes, oorbellen en kettinkjes... dus... daar zijn Dennis en ik even binnen gelopen voor een mooi cadeautje voor Kirsten. Leuk is dat om samen een cadeautje uit te kiezen. We waren wel een half uurtje zoet met het samenstellen van de armbandjes. Al snel heeft Dennis een armbandje gevonden van een zachtroze kralen met een mooi glinstersteentje in zilveren setting. Het linker armbandje vond ik met een Boedha bedeltje eraan. (Kirsten vind Boedha heel leuk, en heeft van mij met Kerst een keer drie Boedhabeeltjes gekregen van een turquoise krakelé gebakken materiaal). Het middelste armbandje vond Dennis als laatste. Een snoezig twee kleurig armbandje, wit en zacht mintgroen met een Boedha bedeltje en een bedeltje met een kraaltje. Het is de bedoeling van dit soort armbandjes dat ze het bij meerdere armbandjes kan dragen, dus ook bij armbandjes die ze al heeft...

Kirsten is dól op barbequen, maar aangezien het ietwat véél te frips is, gaan de hamburgers gewoon in de koekenpan. Remco heeft lekkere broodjes met beleg gekocht, rundersalade, tomaten- en kippensoep. Dus iedereen heeft straks een volle buik. Nat het eten wordt nog een keer koffie gezet, deze keer door Remco die even informeert hoe het nou zat met dat schepje, want hij heeft iets gehoord over dat schepje, maar hoe zat dat ook al weer. Ik vertel dat ik een zo'n stukje, geef ik aan met mijn vingers, minder koffie in het schepje heb geschept en verder wel het aantal schepjes gelijk met het aantal streepjes heb gehouden.

zondag 26 april 2015

Sinds 4 april is er een wereld van geluid voor me open gegaan!!!


Yep, sinds 4 april is er een wereld voor me open gegaan... Mijn oren zijn vanaf mijn geboorte een probleem. Steeds oorontstekingen en dat soort grapjes. Ik ben tig keer geopereerd. Buisjes transplantaties e.d. maar op mijn 29ste was na een mislukte transplantatie de koek op en moest ik het er maar mee doen.

Ik heb nu sinds een jaar of 14, 15 gehoorapparaten en dat was in het begin wel prettig dat ik meer hoorde, maar het was tegelijkertijd een verschrikking. Die gehoorapparaten versterkte álles... Ook wat uit het verste kleinste hoekje kwam. Gek werd ik er van met twee kleine kinderen en niet alleen dat. Wáár kwam het geluid vandaan. Daar had ik geen flauw idee van. Ik gooide het apparaat uit mijn "beste" oor eruit, zodat ik ieder geval wist als een kind boven riep, welke het was en waar het vandaan kwam. Ik niet alle deuren open hoefde te gooien en voor niets van links naar rechts aan het zoeken was waar bijvoorbeeld de telefoon lag (ik legde hem wel op een vaste plek, maar mijn omgeving niet).

Vorig jaar november nam Dennis me mee naar Beter Horen, daar had ik mijn oude exemplaren ook vandaan. Hij wilde dat ik eens liet kijken of er wat anders in mijn oren gestopt kon worden, want ik zat maar de klooien met mijn inmiddels oude apparaat, die aan het opraken was. Ook wat de vergoeding zou zijn van mijn ziektekostenverzekeraar. Na een half jaar gedoe, door de verzekeraar, want het verschil tussen mijn oude gehoortest en mijn nieuwe gehoortest, was zo groot dat ik niet direct in aanmerking kwam voor nieuwe gehoorapparaten!!!

Ik moest bewijzen dat ik gehoorapparaten nodig had en of ik niet nog geopereerd kon worden of zoiets... Mja... Het komt er eigenlijk op neer, dat als je niet eens zo heel slecht hoort, dus in categorie 1, 2 of 3 valt, je direct bij Beter Horen een gehoorapparaat aangemeten krijgt, maar als je in categorie 4 of 5 valt, je eerst een verwijsbrief moet vragen bij de huisarts, een afspraak moet maken bij de KNO-arts en daar getest moet worden om te kijken of je een verwijsbrief kan krijgen om getest te worden bij Auris Audiologisch Centrum in Rotterdam (od een ander Audiologisch Centrum net waar je woont). Dan ga je op een wachtlijst bij Auris om daar getest te worden en dan éindelijk 4 maanden later wordt je getest... en blijkt dat je een gehoorapparaat nodig hebt in categorie 4, mogelijk categorie 5. Ik krijg een recept mee voor categorie 4 om mee te beginnen... en mogelijkheid tot uitbreiding naar categorie 5!

Mja... dat wisten we toch allang dat ik niet goed hoorde!! Ik hoor pas goed bij 105dB... Het wonderlijke is bij 80dB krijgen "gewone" mensen gehoorbescherming op hun oren!!! Maar goed... met dat recept kon ik een afspraak maken bij Beter Horen en 4 april gingen we een apparaat uitkiezen wat bij me past.

Het apparaat dat ik had, een Siemens, is inmiddels aan antiquiteit geworden en werd met een grijns door elke audicien bekeken. Ik had er volgens hun ook héél lang mee gedaan. Normaal gaat een gehoorapparaat 5 jaar mee... Ik deed er inmiddels al bijna 15 jaar mee... Nou... ben ik zuinig geweest of niet?

Maar goed. Er worden wat apparaten getoond, en van alles uitgelegd. Ik moet vertellen waar ik tegen aan loop in mijn dagelijkse routine, waar ik tegen aan loop bij het horen, of eigenlijk het niet horen. Qua werk, buitenshuis, thuis. Alles wordt afgegaan en meegenomen bij wat voor toestel ik nodig heb. Ook verteld hij dat er tegenwoordig een afstandsbediening bij zit en dat je daarmee je geluid kan afstellen. Harder, zachter, maar ook op "restaurant" kan zetten, "feestje" of "schouwburg". Ik weet niet wat ik hoor en kijk verbaasd naar de afstandsbediening. Dennis is mee en ik merk dat ik door de audicien op een totaal verkeerde stoel ben neergezet. Ik zit in de middelste stoel van 3 stoelen, waarvan de audicien direct links van mij zit, en Dennis rechts, maar dan aan de kop van de tafel. Ik moet nu steeds van links naar rechts kijken als een van de twee heren iets zeggen... zoef, zoef, zoef, zoef... want ook met een gehoorapparaat in, mijn oude, moet ik goed opletten en puzzelen wat er gezegd wordt en heb ik mijn ogen hard nodig. Ik had eigenlijk op de plek van Dennis moeten zitten, zo had ik beide heren in het vizier gehad, hoewel er dan kans was, dat als Dennis wat had gevraagd aan de audicien ik tegen de achterkant van zijn hoofd had gekeken en dan helemaal niks kon volgen... Mja... het fenomeen keuze maken wat de beste plek voor jou als slechthorende is, is altijd een gok...

Ineens wordt mijn oude apparaat van het binnenwerk afgekoppeld en wordt de gekozen nieuwe aangekoppeld en ingesteld met de computer en even later doe ik hem in... Eerst hoor ik een hoog ploink, ploink, ploink geluid, wat je in je auto ook hoort als je autodeur niet goed dicht dicht hebt gedaan, of je je gordel niet hebt bevestigd... zoiets achtigs. Via de computer wordt het toestel verder ingesteld naar aanleiding van mijn gehoortest... Ik merk van alles... ik besef niet eens wat ik allemaal hoor... Dat weet ik nu inmiddels wel... Ik hoorde ademhaling... schoenen die geluid maken, kleding dat geluid maakt. Ik had een bodywarmer aan, en die maakt best wel veel geluid, nooit geweten!!

De audicien moet even naar voren naar een binnenkomende klant en hij praat met haar, maar ik hoor tot mijn verbazing woorden... Ik hoor wat ze zeggen zonder dat ik ze zie... Zonder dat ik ze aankijk!... Mijn wenkbrauwen zitten werkelijk waar op zolder van verbazing... Ik hoor mijn voeten over het tapijt schuiven... Ik kijk naar Dennis en ik vertel wat ik hoor... Ik kijk een paar keer onder de tafel, want ik hoor iets... Weet alleen nog niet wat... Ik kijk weer onder de tafel en zie zijn voeten bewegen... en ik hoor gelijk geluid... Zijn schoenen maken geluid!! Met mijn hand raak ik de kraag van mijn bodywarmer aan om mijn haar weg te zwiepen en dat maakt ook geluid!! Een licht geluid!!

Even later komt de audicien weer binnen en hij vraagt hoe ik het zo vind, terwijl hij dat zegt kijk ik gewoon rechtuit en ik versta hem letterlijk!! Ik zeg dat ik véél hoor, héél véél!! En ik ratel af wat ik tot nu toe ineens gehoord heb. De audicien is er blij mee, dat ik blij ben. Hij gaat nog het een en ander instellen op de computer, want het hoortoestel fluit af en toe. Hij merkt dat hij het geluid nog niet op de goede sterkte kan zetten, want dan gaat mijn gehoorapparaat fluiten en dát hoort iedereen. Dat komt omdat mijn oude binnenwerk van mijn gehoorapparaat "lekt". Die sluit niet  meer zo goed aan en er moet dus een nieuwe gemaakt worden. Daarna kan het geluid op de sterkte gezet worden die de gehoortest aangeeft dat ik nodig heb. Hij laat dat zien en horen tegelijk, want hij zit gelijk aan mijn gehoorapparaat te frutten op de computer. Ik merk op, dat ik gewoon alles kan volgen wat hij vertelt terwijl ik naar het scherm kijk waar hij dingen aanwijst... Wat héérlijk dat ik hem niet hoef aan te kijken en tegelijkertijd het beeldscherm... zó heerlijk!! Wat relaxt en makkelijk!!

Even later vraagt Dennis of er een mogelijkheid is dat ik een apparaat leen totdat mijn bestelde apparaat binnenkomt, want mijn gehoorapparaat valt héél vaak uit, doordat waar het batterijtje inzit gewoon geen contact meer wordt gemaakt en er zitten kraakgeluiden in de ontvangst van het geluid. De audicien zegt dat dat kan en hij gaat gelijk op zoek naar een voorloper van diegene die ik in mijn oor heb. Als hij terug komt moet er eerst een model gemaakt worden van mijn oor, zodat er een goed passend binnenwerk kan worden gemaakt. Ik krijg een sponsje aan een koordje in mijn oor en ik vind dit gedeelte altijd een beetje eng, omdat mijn trommelvlies aan zijn grootje ligt en dat gefrut daarbinnen nogal pijnlijk... De audicien zegt dat hij weet tot hoever hij moet gaan met dat sponsje en dat geloof ik ook wel, maar ik blijf het eng vinden. Ik merk dat terwijl hij dat sponsje erin doet mijn gezicht in de smiessen houdt, maar ik mijn binnenwerk roept toch eerder "ho" dan eigenlijk zou moeten, maar het begint zeer te doem, maar gelukkig zit het sponsje net ver genoeg. Dan komt de spuit met pasta... en krijg ik een turquoise spulletje in mijn oor gespoten. In het begin voelt dat prima, maar na een tijdje gaat het verharden en dan wordt het al snel minder lollig. Maar goed... het mag even later eruit en weer doet de audicien dat met beleid.

Daarna koppelt hij het leentoestel aan mijn binnenwerkje en mag ik die er in doen. Dus ploep! Erin en hij gaat het apparaat met de computer afstellen. Ik hoor van alles harder en zachter gezet worden. Héél raar is dat. Bij mijn test bij Auris, is ook een "pijn" test gedaan, dat geeft aan tot welk dB bepaalde tonen je pijn doen. Dat wordt ook helemaal in mijn gehoorapparaat verwerkt, zodat het geluid wat afgesteld wordt nooit pijn kan gaan doen. Uiteindelijk staat het apparaat op zijn maximaalste stand wat mogelijk is zonder dat het gaat fluiten. De volgende keer, dat is over een maand, dan zal met mijn nieuwe apparaat het toestel helemaal loepzuiver worden afgesteld, zodat ik nog beter kan horen. Hij vertelt dat het apparaat dezelfde batterijtjes heeft als mijn oude apparaat en dat ik er circa twee weken mee zal doen. Dus ik... mits ik niet met mijn gehoorapparaat in slaap val, want dat gebeurt nogal eens. De audicien zegt lachend dat ik wel héél erg goed gewend ben aan mijn gehoorapparaat als ik er mee in slaap val. "Ja... als ik ga slapen en het licht gaat uit en Dennis en ik liggen nog te kwebbelen, dan kan ik toch ècht niets meer zien om te kunnen horen, dan hou ik mijn gehoorapparaat nog lekker in... Anders ben ik steeds aan het hè-en... dat is irri!!".

Ook legt hij de afstandsbediening van dit apparaat uit en laat zien hoe het werkt. Ik vind het wel fijn dat er ook een schouwburg-stand op zit, want die ringleiding van de schouwburg doet pijn aan mijn oren, want de doppen zijn véél te groot. Weet je wat de audicien zegt? Op je oude heeft ook een schouwburg-stand gezeten hoor!.... Ik helemaal verbaasd... dat meen je niet? Jaha... echt waar en hij pakt mijn apparaat en zit aan de knopjes te pielen en inderdaad ik had ook een schouwburg-stand... dát hebben ze nooit verteld!! Of... ze hebben het verteld toen ik het gehoorapparaat nog niet in had, dat kan ook. Pfff... wat lekker dat ik nu al een gehoorapparaat in heb (een héle goede) terwijl ik de uitleg krijg. En Dennis zit erbij en vraagt ook allerlei dingen waar ik op dat moment niet aan denk... zoals vragen of ik een leenapparaat kan krijgen. Had ik zelf nóóit naar gevraagd!


Ook krijg ik een kettinkje voor mijn neus met staaltjes eraan in welk kleurtje ik het gehoorapparaat wil hebben (ja, van die vierkanten staaltjes aan een kettinkje wat je ook hebt als je een keuken uitzoekt en kan kiezen welk folie je op de deurtjes wilt hebben).

De audicien vraagt hoe ik het zo vindt als dat geluid. Dus ik "Héérlijk! Ik zal wel flink moeten wennen aan al dat geluid en de eerste aantal weken moe van worden, maar dat geeft niet, want het is héérlijk gewoon te horen zonder dat je daar voor hoeft in te spannen met puzzelen met klinkers en kijken naar monden en in de gaten houden uit welke mond er geluid uit komt". De audicien zegt "Ik hoor het al, je bent goed gemotiveerd om het apparaat de eerste aantal weken goed in te houden ook als je al dat geluid moe bent, want je moet er gewoon aan wennen en dat doe je door hem in te houden en niet zachter te zetten of uit". Nee ik ben supergemotiveerd en ik wen er vast snel aan, want het scheelt kilo's energie aan de andere kant, omdat ik niet hoef te puzzelen of het geluid moet zoeken.

En inderdaad... Direct nadat we bij Beter Horen naar buiten gaan hoor ik véél geluiden in het winkelcentrum. Karretjes, voetstappen, héél veel voetstappen. In de bloemenwinkel waar we voor de kassa staan om af te rekenen, hoor ik een mevrouw praten achter mij... en ik hoor dat ze zich verplaatst al pratend... Ik hoor dat het geluid dus verplaatst van links naar rechts... Hoe wonderlijk!!

Ik hoor nu bij het in mijn oor stoppen van het gehoorapparaat 's ochtends ineens enorm veel geluid... echt alsof de volumeknop ploep ineens op voluit staat (is dus eigenlijk ook zo), dat is in het begin een paar uur wennen, maar na een paar weken is dat maar een paar minuten wennen. Ik hoor ook terwijl ik hem net in heb (dat doe ik in mijn bed al) de vogeltjes vroeg fluiten en dan bedoel ik dat ik ook die kleine vogelgeluidjes hoor... die heb ik vanaf mijn achtste jaar niet meer gehoord!! Tijdens een lunch een aantal weken geleden na de crematie van Dennis zijn opa, waren in een kleine ruimte héél veel mensen. Heel veel bestekgeluiden, praatgeluiden en ik kon, nadat ik mijn gehoorapparaat op "restaurant" had gezet, gewoon iedereen die dicht bij mij in de buurt stond aan het tafeltje, goed verstaan... Allemaal hè!! Ook als ik geroepen wordt hoor ik het. Ik weet alleen nog niet altijd de richting.

Ook op de fiets... Het is zálig, dat de microfoons in dit gehoorapparaat de wind dempt en niet versterkt, wat bij mijn oude wel het geval is, want de nieuwe gehoorapparaten versterken niet alles... Ze versterken zachte geluiden met factor X, maar doen dat niet met harde geluiden, wat dus wel gebeurde met mijn oude gehoorapparaten. Álles werd versterkt, dichtbij, ver, links, rechts, voor en achter. Dat werd een dusdanige warboel aan harde geluiden zonder dat ik wist waar het vandaan kwam, dat je gewoon knetter werd als er meer dan 3 mensen tegelijk in de kamer waren en dan heb ik het nog niet over kinderen in de kamer!!! Nu klinkt als iets veraf gebeurd... nog steeds veraf... de microfoontjes (richt-microfoontjes) werken héél anders dan wat er in mijn oude apparaat zat...

Tijdens het naaiweekendje van vorige week, met 40 andere dames heb ik zo heerlijk makkelijk gesprekken kunnen volgen. Ik hoef niet meer retteketet zelf luid aanwezig te zijn om te weten waar het over gaat. Ik kan gewoon lekker achterover zitten en gewoon naar gesprekken luisteren, zonder woorden of zinnen te herhalen (waarna ik wachtte of iemand instemmend knikte, dus bevestigde dat wat ik gehoord had klopte)... Ik hoorde nu goed wanneer een zin afgelopen was naast me, terwijl ik die persoon niet goed kan zien/horen, dus ik praat niet meer te vroeg (soort van voor mijn beurt terwijl ik het niet in de gaten heb).

Als één van de bestuurders op de tafel ging staan om even wat uit te leggen wat de bedoeling was, dan hoorde ik dat zonder gedoe en toestanden en hoefde ik niet meer te twijfelen of ik het wel goed had gehoord... want horen was deels puzzelen, dus niet zeker weten, dus twijfelde ik wat af en maakte ik héél wat bloopers omdat ik tóch niet goed zat. Dat zal nu veel minder voorkomen.

Ik hoorde ondanks alle ratelende naaimachines en lockers mijn naam geroepen worden. Ik wist alleen nog niet precies waar achter mij... maar wel dat het achter mij was... Dus ik draaide met mijn hoofd, omdat ik mijn naam hoorde, en het is te zien dat ik mijn naam hoor, maar niet waar vandaan, maar veel mensen weten dat ik niet goed hoor, dus wordt er nog een keer geroepen en ik hoor dan wel waar het vandaan komt! Zálig... Ik hoef niet meer aangetikt te worden door mijn buurvrouw dat ik geroepen wordt... ik hoor het zelf!

En dát is toch wel zó zalig. Ik ben in héél mijn leven zo vaak aangetikt, aangestoten, gepord, geduwd, of door elkaar gerammeld terwijl ik aan het werk was, of aan het lezen, of geconcentreerd weet ik wat aan het doen was. Meestal wel een gewoon schoudertikje, maar ook geregeld héél geïrriteerd en zeer pijnlijk blauwe plekken opleverende porren of irritante tikjes op mijn schouder, omdat ik het weer eens niet hoorde... dat geïrriteerde gepor in mijn schouder zal ik niet missen!!!

Nog één week, dan krijg ik mijn eigen nieuwe gehoorapparaat aangemeten en dat wordt helemaal afgesteld zoals de gehoortest is afgenomen. In eerste instantie in categorie 4, maar is dat niet genoeg dan wordt het uitgebreid met categorie 5 (zoals ook in mijn recept staat). Ik ben zo benieuwd hoe het geluid zal zijn met het geluidsdichte binnenwerk. Dan kan mijn gehoorapparaat beter worden afgesteld. Na weer een zwik weken moet ik weer terug komen en ook nog naar Auris of er alles wat ik kan horen ook uit het apparaat gehaald wordt.

Een gehoorapparaat afstellen en inregelen is dus niet één twee drie gebeurd, want in de praktijk blijkt pas wat je prettig vindt en dan kan er van alles nog aangepast worden... Één ding... met wat ik nu hoor, met een lek binnenwerk... ben ik al superblij... want er is een wereld voor me open gegaan en dan is het nog niet eens perfect afgesteld!!

woensdag 22 april 2015

Kapper op bezoek

 

Sóóóóó het was eventjes geleden dat een kapper aan mijn haar had gezeten. Om precies te zijn was dat vlak voor kerst 2013... dus... er mag wel weer een schaartje in... een -tje... want 36 cm gaan we er niet meer vanaf knippen hè!!

Nadat Kirsten en Bridget vorige maanden werden geknipt had ik geroepen dat de kapper 2mm van mijn haar mocht knippen, hahaha, maar dat is niet echt realistisch als er 1,5 jaar niks aan je haar is gedaan, behalve mijn haartjes verwennen met shampoo en conditioners en zo.

Vanochtend eerst een douche genomen, normaal doe ik dat 's avonds omdat mijn haar úrenlang nat blijft, maar aangezien een kapper juist nat haar wilt hebben... heb ik mijn douchebeurt verplaatst naar vanochtend. Hoeft hij niet mijn halve vloer nat te spuiten eer ál mijn haar goed nat is.


Frens de thuiskapper kwam later, omdat hier in Reeuwijk elke keer iets anders is dichtgegooid (blijkbaar, want ik kom daar met mijn fiets niet, dus weet van niks). Nou, er is geloof ik globaal zo'n centimeter of 3 à 4 afgegaan... en dat merk ik niet echt geloof ik. Mijn haar is aan de achterkant nog lekker lang, de onderkant een beetje in laagjes, zodat het niet als een Sidonia-pakket valt. Èn als het goed is ben ik af van dat geklit onderin aan de achterkant... YES!!

Ik sta op de foto een beetje wonderlijk naar achter, maar anders valt er alleen een snippie achterkant haar te zien... en ben je mijn hoofd vanaf mijn nek al kwijt...


Aan de voorkant ook een beetje "coupe", dusdanig van lengte, zodat ik het in de zomer lekker kan opsteken, want als het warm is wil ik mijn haar op zolder. En mijn haren zijn geföhnd... dan valt het minder stijl.

Nou... zo zie ik er nu qua kapsel dus uit...

dinsdag 21 april 2015

Een heerlijk Sancho naaiweekend



Minstens een half jaar geleden werd bekend dat we het jubileum naaiweekend van mei 2014 gingen herhalen. In mei 2014 was het omdat de vereniging Sancho 10 jaar bestond. Maar omdat het zo ontzettend leuk was, productief, gezellig, veel gelachen, lekker gegeten, gewandeld en gejogd, her en der in de slaapkamers enorm gesnurkt werd, was het zeker voor herhaling vatbaar. Dus kregen we na de zomervakantie het nieuws dat in 2015 ook zo'n weekend zou worden georganiseerd en we konden ons in december inschrijven... Poeh... dat was lang wachten, maar in agenda genoteerd, en netjes op tijd ingeschreven en ik was op tijd!

Dan denk je vervolgens dat je nog riant de tijd hebt om te bedenken wat je allemaal gaat doen, wat je aan projecten mee gaat nemen. Ik heb de laatste tijd niet bepaald veel genaaid en inspiratie zat ook ongeveer onder mijn schoenzolen... dus... hopla in boekjes neuzen. Uiteindelijk een knallend lapje uit de kast getrokken, dusdanig knallend dat ik het even als proefkonijnenstof bestempelde, want voor dit lapje heb ik een bord lef nodig bij mijn ontbijt. Model jurkje had ik ondertussen al bedacht, qua maat zou ik daar niet zo snel misschieten, want het valt ruim en heeft een ceintuurtje nodig om te tailleren.

Al rap, donderdag, één dag voor vertrek, moet ik spullen gaan verzamelen. Ook moet ik nog een tweede project verzinnen en besluit twee je-weet-wel tasjes mee te nemen, met daarin projecten die al zijn geknipt. Een jurkje en een broek, waarvan het bij behorende gilet allang, bijna drie jaar geleden dus, is gemaakt.


De dag zelf ben ik 's ochtends nog druk bezig de laatste dingen te verzamelen, maar op een gegeven moment heb ik gewoon alles. Ik wordt door Carina (forumnaam Mrs. C) om ca. 18:00 uur opgehaald, dus ik ga ondertussen het reeds geknipte jurkje her en der doorslaan. Als ik die heb gehad bekijk ik of de broek ook nog wat versiering nodig heeft en ja! plaklinnen zit er al opgestreken, dat had ik gelukkig drie jaar geleden al gedaan, want plaklinnen kan ik in de verhuisdozen maar niet terugvinden. Maar doorgeslagen is nog niet gedaan. Kwart over vijf is dat ook weer gebeurd... mja... hm... tijd voor selfies bakken?? Ik had Dennis al laten zien hoeveel ik wel niet aan spullen meeneem en ik bestook hem nu ook met mijn selfies... Gelukkig alleen de toonbare types, de rest ligt in de prullenbak, hahaha.


Ondertussen ontvang ik een sms-je van Carina dat ze volgens haar TomTom om 18:02 uur bij me is, hahaha. Perfect! Ik ga dan nog even naar het toilet, bekijk mijn tafel waar ik aan heb gezeten om door te slaan en check of er toch niet iets ligt wat in de tas hoort, maar nee er ligt niks. Carina en ik kennen elkaar niet, maar bij het opendoen van de voordeur kwekken we er gelijk op los, dus dat gaat goed. Mijn spullen zetten we op de achterbank en we gaan op weg naar Nunspeet.  Onderweg kwebbelen we over naaien, kinderen, werk, partner etc. etc.. Er valt geen tel stilte in de auto. We krijgen allerlei signalen van Miss TomTom van een kwartier file, die ineens naar een half uur langer schiet en vervolgens weer terugschiet. Uiteindelijk zijn we er om ongeveer kwart over zeven, of zoiets.


We sjouwen onze machinerie in het mooie grote gebouw en onze slaapspullen gaan in een moderner gebouw tegenover de achteruitgang. Daarna huppetee, de machinerie naar de eerste etage sjouwen en plof op een plekje dat leeg is op één van de vele tafels, waar inmiddels al aardig wat dames zitten te snorren achter hun machines. We gaan gelijk weer terug, want onze magen lusten wel een kopje soepen en een paar boterhammen. Na het eten wassen we onze borden af, de een wast, de ander droogt. En vervolgens gaan we onze slaapspullen op een bed ploffen en maken het bed op, want ik weet nog van de vorige keer toen ik de slaapkamer binnenkwam (gelukkig met ook een opgemaakt bedje) dat het stikkedonker was. Dus om herhaling te voorkomen bed opmaken en zaklampje, die ik van Dennis heb gekregen, in mijn tas om bij te schijnen.  Zo als dat is gebeurd... hopla kopje thee pakken en naar boven. Aan de gang!


Héérlijk! Het is even een beetje zoeken hoe het handigst is om je werkplek in te delen. Snoeren vinden al snel een plekje in de stopcontacten onder tafel, een grote haspel van Jenny (forumnaam Jenny Freubel). Ik pak mijn jurkje en ik ga heerlijk aan de gang. Lekker spelden, laten zien wat ik ga maken, kletsen, naaien... om me heen kijken... Verbaasd zijn dat ik zo goed hoor met mijn nieuwe geleende hoortoestel in mijn oor... Ik geniet!


Eerst zette ik als ik de locker nodig had de naaimachine op de grond, maar na twee keer op en neer stop je daar vanzelf mee, want dat bakbeest weegt als dieplood. Uiteindelijk schuif ik de naaimachine gewoon naar links en takel ik de locker omhoog om te gebruiken en na gebruik daalt 'ie weer af en tjoekt mijn naaimachine weer naar rechts, dat is véél beter!


Kijk eens wat een tafels! Niet eens alle tafels staan op de kiek hè. Ik zit waar het rode gestippelde gevaarte over de stoel heen hangt. De gele tas, daar dump ik van alles in wat ik niet meer nodig heb, c.q. het is de opbergbak voor mijn warme sjaal, of ik plof mijn vest erin... Ja Mina koukleum is dit weekend behoorlijk aanwezig.



Omdat dit natuurlijk ook een heerlijk naaiweekendje is voor de bestuurders die dit allemaal geregeld en georganiseerd hebben, hangen er drie vellen met corvee aan de deur beneden. Ik ben twee keer ingedeeld als hekkensluiter van de avond en moet de bezem door het naaiatelier halen. De eerste avond zat ik op een gegeven moment alleen aan tafel te naaien, samen met nog wat anderen elders in de zaal. Het werd maar later en later, maar ik wilde persé dat het voor en achterpand helemaal waren voorzien van halsrand met rimpeltjes in het voorpand, zodat ik morgen het beleg er aan kon zetten, sierstiksels stikken, de schoudernaden, mouwen en zijnaden moest doen en natuurlijk de zoompjes... tjsa... Dus ergens na twaalven (half één of zoiets) was ik klaar met wat ik wilde doen en stopte anderen ook zo'n beetje. Uiteindelijk raakten de overgebleven dames aan de klets en viel er eigenlijk niet zoveel te vegen, dus morgen zou er een stevige veegbeurt komen.

We gaan naar beneden naar de "kroeg" en Inge heeft wel trek in een rood wijntje... er is wijn... er is een glas... maar er is geen kurkentrekker... Oeps... hm... maar ineens springt Inge weg, want ze heeft volgens haar nog een zakmes in haar tuut liggen. Daar zit misschien ook wel een kurkentrekker aan... en verrek ja!! Die zit er aan. Hoppetee fles geopend en er wordt her en der ingeschonken en lekker gekletst... Om half twee besluiten we richting bed te gaan. Ik pak mijn zaklampje, goed voorbereid voor het donkere gat in de slaapkamer... In het gebouw aangekomen eerst even naar het toilet, scheelt weer een keer de deur open en dicht doen... En als ik daarna mijn slaapzaal binnenkomt brand er licht!! Nou ja zeg!! Het lampje boven de wastafel brand gewoon. Inge ligt onder mijn bed te lezen met haar tablet... Nou... exit zaklampje dus hè.


Helaas heb ik geen kiek genomen van de superverrassing van dit weekend. Knipmode had gezorgd voor een stoffenschatkamer... In kleine groepjes ging je die kamer binnen en zag je allemaal stoelen met stapeltjes lappen, die de Knipmode gebruikt heeft bij het maken van de patronen en mocht je een stofje uitkiezen.


Ik heb voor een soort van broderie gekozen, er staat op een sticker "Knip mode Knippie, onderrok 8B". Het is wel een moderne versie van broderie, want het geborduurde is grover dan normaal bij broderie het geval is. Ik vind het een heel leuk lapje voor een A-lijn rokje. Zoiets als ik al eerder gemaakt heb uit het boek "Allemaal rokjes". Ik heb alleen nog een witte voering nodig, een witte rits en een knoopje... Nou... dat moet vast thuis nog wel ergens liggen.


Ik begin inmiddels een behoorlijk afvalbergje te kweken op tafel en ik vermoed dat de anderen ook wel zoiets zullen hebben, is het niet op tafel, dan wel eronder... dus... vanavond zal er een flinke veegbeurt nodig zijn.

Tussendoor ben ik door Thea precies opgemeten, en dat is heerlijk. Eindelijk eens goed opgemeten te zijn, zodat je nu precies weet waar je op moet letten bij een patroon. Hoeveel je je patroon moet aanpassen... super!!! Thea zei ook nog eens dat ik een mooie taillewijdte had, dus ik geloof dat ik daar zelf ook maar eens zo over moet gaan denken, hahaha.


Het beleg is aan de halsrand gezet en de kruising op de schoudernaden lopen perfect door. Zo zie ik het graag. De infrastructuur aan naden die mooi doorlopen.

Daarna een strak sierstikseltje, zodat het beleg wordt vastgezet. Poeh... al die stippen denk ik steeds als ik naar het stofje kijk... Ik hou me vast als ik het aan moet trekken strakjes... verschiet ik van kleur van schrik... of denk ik "Goh... valt best mee"...


Aangezien we de meeste dames niet in levende lijve ontmoeten, tenminste niet allemaal, is het handig dat onze forumnaam en eigen naam op je geplakt zit. Dat voorkomt steeds jezelf voorstellen en voor de ander steeds je naam proberen te onthouden. Iets wat mij ieder geval onmogelijk lukt, zelfs met de dames die ik toch ècht al langer van gezicht ken heb ik moeite om hun namen te onthouden... helaas...


Het pand waarin we zitten is prachtig... kijk de entree... en de trap naar de eerste verdieping... poeh... sjieke bedoening, hahaha.



Maar dat is gelijk weer over als je bovenaan de trap komt en direct een strijkplank aantreft... en daarnaast een bezem en nog een strijkplank en dáárnaast nog een, met allemaal dames die ijverige naadjes aan het open strijken zijn, of met een perskussen in de weer zijn...


Ik ben ondertussen aangeland bij de afdeling zijnaden... en speld zoals gewoonlijk met een honderdtal spelden de hele zijkant, inclusief de zijnaad van de mouwen, op elkaar. Daarna is het tjoek, tjoek, tjoek... en als ik de jurk binnenstebuiten haal zie ik een soort van nachtpon... hmmmm... wil ik dat wel zien...


Als ik halverwege de middag om me heen kijk, zie ik dat er weinig meer over is van de ordelijke hoeveelheid van gisteravond, maar dat het gewoon lichtelijk ontploft begint te raken in al die bakken. Er is er af toe eentje die zijn machine kwijt is, of zich suf zoekt naar een lapje, project, klosje garen... Maar toch raakt niets in de war. Alles blijft bij de bak van de eigenaar, terwijl er toch tig bakken van diverse mensen naast elkaar staan.

De foto links, was mijn uitzicht links voor mij... de foto rechts is mijn uitzicht als ik naar links achterom keek...


Later in de middag krijgen we nog een tweede ronde om in de schatkamer naar een stofje te komen kijken en ik kies een mooi geweven stofje uit. Ook weer voor een rokje. Beide lapjes zijn niet zo héél groot, maar voor een rokje perfect!


Afdeling mouwtunneltje geeft in het begin even strubbelingen. Het mouwtunneltje is nèt te smal voor het elastiek dat ik bij me had en het smalle elastiek was véél te smal en zou te simpel tonen onderaan de mouw. Gelukkig had ik alleen nog maar de naadtoeslag van het zoompje gestreken en nog niet gestikt. Dus weer strijken en opnieuw de naadtoeslag omvouwen, maar dan 3mm verder.

Ojee... ik kan mijn veiligheidsspeld niet vinden om het brede elastiek door het mouwtunneltje te wurmen. Tsss.... gelukkig heb ik smaller elastiek. Ik zet een stukje vast aan het brede elastiek en rijg dat door mijn elastieknaald en hoppetee, vervoersmiddel is geboren voor het elastiek. Het is een ietwat gefrut, maar het lukt. Daarna de opening dichtgemaakt met de hand en de mouwen zijn klaar. Nu alleen nog de zoom. Ik vouw die om, strijk het, speld het en stik er met een grote steek langs en trek de jurk aan met een turquoise fluwelen lint voor in de taille (niet wat ik wil hebben, maar bij gebrek aan beter een prima alternatief). Ik kijk wat weifelend in de spiegel, maar de dames reageren allemaal toch wel positief... Het zal denk ik gewoon aan mij liggen... Ik moet wennen... aan knalrood, met turquoise stippen en trossen met rozen... en die zwarte panty en zwarte enkellaarsjes helpen ook niet echt. Een naturel panty en rode stiletto's is volgens mij een betere keuze.


Als er wordt geroepen dat het etenstijd is, ben ik al begonnen aan mijn broek. Vrij snel zijn alle dames beneden, want het ruikt goed. We eten eerst groentesoep, dan nasi, met satéhsaus en kroepoek en als toetje vanilleyoghurt. Het smaakt héérlijk, we worden flink verwend. Ik heb het in dit verhaal niet de hele dagloop verteld, maar bakjes m&m's stonden op tafel, 's avonds kaas en worst, een lekkere koek bij de thee, ook vlaai bij de thee, chocola, mini stroopwafeltjes bij de thee, gekruide kaas... hmmm die was héérlijk!! Dus... geen rammelende magen, alleen maar rammelende machines op de tafels. Na de vla en wat geklets ging ik dus met een gevulde maag weer snel naar boven naar mijn broek in wording.



We krijgen nóg een derde ronde in de schatkamer en ik vind een superleuk zwart wit lapje met enorme bloemen. Ik denk dat 'ie wel heel leuk is voor Kirsten. Voor een glad jurkje met spaghettibandjes voor in de zomervakantie of zo. Snel vragen wat ze er van vindt, zodat ik een patroontje kan zoeken, want zoiets is toch rap gemaakt, hè!


Zoals je ziet is wat ik aan heb, precies hetzelfde stofje als waar ik nu mee werk... Het jurkje dat ik aan heb heb ik tegelijk geknipt met de broek en gilet (die ook af is). 16 juli 2012 !!! heb ik dit jurkje gemaakt, en dat is gewoon bijna 3 jaar geleden, Ohohhhhhh, hahahaha.


De lambrisering wordt langzamerhand een kledingrek met allerlei vrolijke kledingstukken. Iedereen is lekker druk bezig met naaien. Er zijn dames die voor hun kinderen kleding naaien, shirtjes, jurkjes, kinderjasje, topjes, een jumpsuit etc. etc. Maar ook voor zichzelf maken ze kleding, een Chaneljasje, twee mooie zomerjassen van een japanse ontwerper, een sportieve jas, tassen, kussen hoezen (80x80 centimeter!!), jurkjes, topjes, shirtjes, broeken... van alles wordt er gemaakt. Ook worden er klusjes aangepakt, van een schort die voor een vrouw véél te laag zit, afdeling hout voor deur komt er bijna bovenuit, handig bij het koken dus... not! Er wordt ook gehaakt, gebreid, uitgeraderd, en geknipt. Dat wordt allemaal beneden in de eetzaal gedaan, zodat je lekker de ruimte hebt om dat te doen. Ik maak het deze keer niet zo laat. Ik ben met de zakken bezig geweest en wil morgen checken of ik het goed heb gedaan... en ga vast beginnen met het vegen van de vloer. Iemand anders haalt de glazen weg en is ook druk bezig met de bezem aan de andere kant van de zaal. Er is nog één tafel waar ijverig genaaid wordt en die stellen voor zelf even rond hun tafel te zwieren met de bezem, zodat ik naar beneden kan gaan.

Daar is nog even de "kroeg" en kletsen we nog gezellig een uurtje na, en we moeten héél wat lachen om de verhalen van Joke (forumnaam Jo-7), maar dan gaat toch echt iedereen naar bed.


Mja... en dan lig je dan... in je bed... half één... Het is laat, maar voor mij toch ook weer niet zó laat. Ik ben een redelijk notoire nachtbraker, is niet altijd snugger, maar ben gewoon te wakker om in slaap te vallen. Ik zit eerst nog te klooien met mobieltje... later ga ik ècht klooien met mijn mobieltje en probeer ik zonder flits kiekjes te nemen van de slaapzaal... Ik heb per slot van rekening een mooi uitzicht over de gehele kamer... Nou... zo ziet een slaapzaal er dus uit, met 3 stapelbedden, 2 wasbakken en 2 kapstokhaakjes en 1 stopcontact naast mijn bed, dus ik ben de mazzelaar die haar mobieltje in haar bedje kan opladen. 


Gaan selfies ook lukken in het donker zonder flitser?... Mja, ik ben enigszins toch wel herkenbaar zo... Ik kijk verrekte wakker de lens in... Ik heb nog een half uurtje zitten bladeren en googlen en mijn mobieltje uitgegooid en me toen ook maar omgedraaid richting muur... Dat scheelt weer lamplicht, want poeh... ik slaap nooit met licht in de kamer... dat is effe wennen hoor. Ik steek dus ook mijn gezicht half onder mijn slaapzak, totdat het te benauwd wordt en ik zuurstof wil hebben in mijn longetjes.


De volgende ochtend ben ik redelijk vroeg uit bed. Half negen ben ik aangekleed en ga ik richting ontbijtzaal. Ik schuif gezellig bij een tafeltje aan. Ik eet lekker een paar boterhammetjes en een warm eitje, kopje thee erbij en daarna loop ik met bord, bestek en theekop richting keuken om hem af te wassen. Daarna hoppetee gelijk naar boven. Halverwege de ochtend is Inge druk bezig op zoek naar een hangertje. Er is koffie over haar shirtje heengegaan en die is nu, na een wasbeurtje, kletsnat... Bij gebrek aan een hangertje heeft Inge de bezem wel als een geschikt hanger-kandidaat bestempeld... en kijk eens hoe het shirtje heerlijk hangt te drogen! Super toch!! 


Het gaat lekker met mijn broek. De zakken zijn mooi gelukt, na eerst een oepsie bij de zakken te hebben teruggedraaid, omdat ik ze eerst de verkeerde kant op had omgeslagen, maar dat heb ik netjes weer hersteld. De zakken maak ik even met een rijgdraad dicht, zodat bij het passen goed te zien is, of de broek te smal is of trekt of juist te wijd zit.



Ineens merk ik tijdens het spelden dat mijn machine praatjespoep krijgt en uit zichtzelf gaat racen, terwijl mijn voet niet op het gaspedaal zit... Ik kijk even verbaasd en besef dan dat mijn overbuurvrouw met haar voet niet alleen haar machine gas geeft, maar ook de mijne, hahaha. Ik roep snel hohoho (net de kerstman, maar dan ietwat serieuzer). Even later als ik met mijn stilettohak naar mijn gaspedaal zit te vissen, raak ik die van haar aan en heeft zij ineens een spookrijder aan haar kar hangen, hahaha.


Mijn broek gaat best wel voorbeeldig. Behalve bij de rits even strubbelingen, omdat de Burda even vergeet uit te leggen wat je met twee flapjes moet doen als beleg, want die moet ik ineens vastrijgen. Ik krijg het donker bruine vermoeden dat ze een paar stappen overslaan en dat klopt ook. Ik wordt even op weg geholpen, er komt gelijk een hele uitleg, maar halverwege zeg ik dat ik eerst deel één van de uitleg ga uitvoeren en dat ik strakjes terugkom voor deel twee.


Nadat de rits erin zit en ik met véél te lange broekspijpen richting spiegel wandel wordt ik door Thea (forumnaam Nappie) naar beneden gedirigeerd en op tafel gezet om even de lengte van de broek af te spelden. Ik ben blij verrast door mijn patroon van de Burda... Die broek zit in één keer van top tot teen goed. Nergens een rimpeling, trekking of koopgoot op de rug te bekennen. Ook geen wijkende rits, dat het te strak zou zitten te bekennen... Wauw... Ik geloof dat de Burda coupe beter bij mijn lijf past dan die van de Knip, want ik heb zo'n hekel aan broeken naaien gekregen, omdat er altijd een complete verbouwing plaats moest vinden... en nu... helemaal niets!!!


Alleen de lengte van de broekspijpen zijn te lang, en die zijn véél te lang. Uit verhouding ben ik qua lijf toch ook weer niet, want een bovenlijfje van een jurkje moet altijd iets korter gemaakt worden en ik heb de minimale lengte van de patronen uit de Burda... Dus ik snap er niks van, maar bij het volledig rondom spelden van de zoom  en het weer aantrekken van de broek, blijkt dat iedereen de broekspijp op "hoog water" vindt staan. Ik kan dat zelf niet zo goed beoordelen, want dat is gewoon lastig te zien in de spiegel. Ik ga deze keer op de stoel staan en Hanneke speld bij mij de broek af en de broek wordt zo'n 2cm langer. Iedereen knikt nu tevreden, dus de lengte is goedgekeurd.


Ik ga zitten, trek mijn enkellaarsjes uit en plof de broek op de grond. Iedereen kleed zich hier gewoon aan en uit, want ja... dames onder elkaar dan kan dat gewoon hè. Ik schenk in mijn koffiekop een frisje, cola light, in en ik ga eens kijken wat ik nog kan doen. 


Dan begint het toch al zachtjesaan halverwege de middag te geraken en aangezien ik weet, dat opruimen niet in twee tellen gebeurt is, ga ik mijn boeltje zachtjesaan inpakken. Ik ruim mijn nieuwe stofjes in de tas met de locker. De drie tasjes met projecten gaan er ook bij. Het verlengsnoer, dat ik niet nodig had ligt onderin en hops, hops, hops... de tas geraakt helemaal vol.


Ik ben niet de enige die aan het opruimen is geslagen en er beginnen lege plekken op de vloer te ontstaan. Stoelen worden opgestapeld en ik ga met de bezem aan de slag. Om beurten heeft iemand het gevaarte in de handen, totdat alles netjes weer egaal is. Ook de pootjes van de stoelen zijn kaalgeplukt, want sommige stoelen hadden een hele dot draadjes aan hun voetzolen hangen.


Om ongeveer kwart over drie vertrekken Carina en ik uit Nunspeet en gaan we richting Zuid-Holland... De rit gaat best wel snel en wéér kwebbelen we over van alles en nog wat. Over het naaien, wat we hebben gedaan, wat goed ging, wat niet, wat lekker ging of wat verbazend mooi in één keer lukte of paste. De kids, partner, werk, huis... alles passeert de revue en ineens ben ik bij de rotonde van Reeuwijk aangekomen en zoef ik mijn straat binnen. We stappen uit en maken samen de achterbank vrij. Carina gaat haar man sms-en dat ze er aan komt en ik doe de voordeur dicht en dan is het stil... wauw... het is ècht stil stil... da's effe wennen...

Het is zulk lekker weer dat ik snel de achterdeur open gooi en met wat patronenboekjes in de achtertuin ga zitten. Ik heb daar namelijk nu tot zeker zeven uur een lekker zonnetje... zó heerlijk.

Ik ben héél blij met wat ik uitgespookt heb afgelopen weekend. Ik heb enorm genoten van alle 40 dames. Ik zal ze misschien niet allemaal gesproken hebben, maar in ieder geval toch een heleboel wel. Ik heb mijn namenlijstje weer wat kunnen uitbreiden en ook mijn kennis van broekritsen c.q. rokrits middenvoor in sportieve stijl is opgekrikt. En dusdanig nu simpel in Jip en Janneke taal uitgelegd gekregen dat ik het waarschijnlijk nu ook wel onthoudt!

Zoals je ziet zijn mijn machines direct op de eettafel aangeland en hangen mijn projecten van afgelopen weekend aan de kast. Ik hoef met de broek niet veel meer te doen, en aangezien die zo mooi zit, wil ik die héél graag gaan dragen, dus zal ik rapperdepap de zoompjes en de tailleband moeten doen!

Labels

Aanpassingen (1) ABC (2) accessoire (3) afwerken (1) algemeen (2) Allerlieblichst (1) Amy-Lynn (8) applicatie (3) auto (5) Award (11) baby (2) Babydoll/nachtjama/nachtpon/pyjama (18) bakken (12) Barbel (6) baret (4) bloemen (3) blouse (16) bodywarmer (2) Boek (2) boeken (13) bolero vestje (2) borduren (7) borduurrandjes (4) breien (21) brocante (10) broek (13) Burda (74) cadeau (14) cape (2) carnaval (13) Clubdag (2) Coco Chanel (1) Collie-Collie (4) Collie-Collie-shop (1) Collie-Collie.com (168) compagnie M. (1) creatief (64) Daisy (7) DaWanda (7) dieren (8) DIY (3) doop (1) Dusty-top (1) E-book (19) Elodie (16) Enora (3) epilepsie (1) Escher (1) familie (2) Farbenmix (68) Feestdagen (10) Film (6) filmpje (5) foto-werkbeschrijving (3) foto's (31) fotocamera (3) fotoshoot (4) fournituren (26) Freebook (3) gala (1) galerie (4) garderobe - collectie (3) Garderobe capsule (2) Geslaagd (1) gilet (3) give-away (26) Goede doel (2) google (1) gordeltje (2) Gratis patroon (1) Groepsknuffel (2) haken (20) Hamburger Liebe (2) Handwerken (2) Haute Couture (2) Heleentje (8) herenkleding (1) herfst (3) Hilco (4) Homemade Mini Couture (7) hond (1) Imani (1) inetrnet (1) Inspiratie (1) interview (3) jarig (6) jas (14) jasje (25) jeweetweltasje (26) jongensmiddag (5) jurk (135) jurk Candy Cane (1) jurkje (4) jurkje Lena (7) jurkje Whiskers (7) kaduuk (1) kantjes en bandjes (10) kantoor (22) Kapsels (12) Katinka (1) KCW Kids Clothes Week (4) kerst (1) kinderfeestje (9) Kitschy Coo (1) kleding (1) Knip (75) Knippie (3) knuffels (3) Kortingscode Collie-Collie.com (1) kraag op staander (1) kunst (1) kussen (4) Kyoko (2) La Maison Victor (3) lampion (2) lapjesdeken (20) laptop (2) legging (11) Linoleumsnede (1) LMV (3) locker (2) London (2) louisa-dress (1) maattabel (2) maillot (1) make-up (15) materialen webwinkel (1) Maxi Dress (1) meisjesmiddag (52) merklabels (3) Michael Miller (1) Mme Zsazsa Allemaal rokjes (7) mode (5) moederdag (3) Monny Schnitt (1) mouleren (2) mouwsplit met manchet (1) museum (1) muts (4) naaien (4) naaiklusjes (8) naaimachine (22) naaipatroon (6) naaiprojecten (4) naaitechnieken (3) naaiweekend (2) Nadya (8) nieuw patroon (23) nieuwe start (1) Odilia (4) Oilily (5) ontbijt (2) ontwerpen (8) oorwarmer (1) op-maat - tip (1) Openbaar Vervoer (1) opruimen (8) Ottobre (12) Pasen (1) Paspel (1) paspop (2) patroon (12) patroonboek (1) patroonpapier (2) picknicken (1) planten (4) pleater (2) plooivoetje (2) poncho (3) poppen (1) poppenkleertjes (3) presentatie geven (1) Prijsvraag (2) proefkonijn maken (2) proefnaaien (2) punniken (1) recykleren (6) review (60) rimpel elastiek (1) rimpelen (1) Roberta (3) rok (78) Rokje (2) Rokje Alma Allerlieblichst (1) Roma & Toska (1) Roos (3) S.W.A.P. (1) sancho (15) Saskia's keukentafel (3) schilderij (2) Schoenen (6) schoenendoosactie (1) school (18) shirt (28) shoppen (12) shoppen uit eigen kast (1) sieraden (6) Simplicity (3) sint maarten (2) Sinterklaas (6) sjaal (12) slaapkamer (17) slechthorend (2) sleuteltasje (1) smocken (11) sport (11) Star Pillow (1) stof (5) Stof voor durf-het-zelvers (1) stoffen (1) stoffenpakket (1) Stoffenspektakel (7) stofjes (63) strijken (2) Style Special (1) Syndroom van Asperger (5) tafelkleed (3) tanden (3) tas (9) The Skater Dress (1) Tilda (16) tips (10) top (2) topje (8) tricot (10) Trouwdag (3) tuin (9) tuniek (3) Tutorial (9) uitdaging Sancho (36) uitgaan (6) Unique (5) UWYH (17) vaderdag (1) vakantie (78) verbouwen (13) Verjaardag (47) verkleden (15) verknasteren (1) verven (9) vest (3) webwinkel actie (1) webwinkels (11) werkplek (11) wikkelvest (1) Willemientje (8) Wonen (26) workshop (6) zelfgemaakt (1) Zelfgemaakte kleertjes Catharine Deweerdt (5) ziek (10) zonder patroon (1) zonnetje (3) zwemdiploma (3)